Âşık Qehreman (19. Yüzyıl)


19. yüzyıl âşıklarından olup doğum ve ölüm tarihi belli değildir. Qehrernan, halk şiirinin hemen hemen bütün dallarında söylemiş olup, şiirlerinde bahar mevsimini, yeşillikleri, pınarları, pınarlardan su dolduran güzelleri, vs. işlemiştir. Qehreman, şiirlerinde zaman zaman kötülerden, namertlerden, ahlâksızlardan da söz eder.


AĞIR ELLER

Gelip çatır yaz ayları,

Köç köç olub ağır eller.

Her yanda ses sese verib,

Ötüşürler tuti diller.

 

Obalar düzülüp yola,

Qefle işler sağa, sola,

Etir verir nergiz, lala,

Açılıb qonçalar, güller,

 

Gözeller gedir bulağa,

Batıblar yaşıla, ağa,

Çıxıblar elvan  yaylağa,

Sayrışırlar siyah teller.

 

Xublar yeriyerler sana,

Ala gözler susar gana,

Çalxanır yaşılbaş sona,

Bulanır dalgalı göller.

 

Qızlar gelir deste deste,

Qeddi elif, boyu beste,

Qehreman abb qol üste,

Xoş saz çalır şümşad eller.

NAMERDİN

Dinleyin ağalar te'rif eleyim,

Heç yaza çixmasm qışı namerdin.

Kor olsun gözleri, batsın oylağı,

Ala qarğa olsun quştı namerdin.

 

Ovçunun içinde yeyer çöreyi,

Qanıdan çağirsan titrer üreyi,

Qurusun meyvesi, bağı, teneyi,

Heç aşa deymesin dişi namerdin.

 

İstemez yanında yarı, yoldaşı,

Heç gelmez evine qohum, gardaşı,

Nagah qonaq gelse salar talaşı,

Açılmaz qabağı, qaşı namerdin.

 

Canım qurban olsun merd oğlu merde,

Me'rifet dilinde, kamalı serde,

Nagah bir qulluğun düşse namerde,

Çal qabana döner, başı namerdin.

 

Axşam olur, molla verir azanı,

Heç qaynamaz ocağında qazanı,

Qmamayız bu sözleri yazanı,

Bundan beş beterdi işi namerdin.

 

Men adımı bildirmerem ellere,

Namerd düşsün çalay veten çöllere,

Qazandığı ne'met getsin yellere,

Qalmasın daş üste daşı namerdin.