Aşıq Necef Elimerdanlı (Tovuz, 1902-1947)



1902'de (Bazı kaynaklarda 1903) Tovuz bölgesinin Elimerdanlı köyünde doğmuş; 1947'de (Bazı kaynaklara göre 1939) vefat etmiştir.

 

İlk önceleri usta malı calip söyleyen Necef, daha sonraları irticâlî olarak şiir söylemeye başlamıştır. Bir müddet de ünlü âşık Hüseyin Bozalganlı'nın yanında çırak olarak çalışmıştır.

 

Azeri halk şiirinin geraylı, koşma, tecnis, divani ve muhammes gibi dallarında başarılı örnekler veren Necef, güzellemeleri ile tanınıp sevilmiştir.

 

Ta ki ölenecen olasan cavan,

Süresen dövranm bir nece zaman,

Yanaq gül gonçesi, üz mah-i taban,

Gudretden qaşları qelemkar ola.



OYANMAZ

Qaşı cellad, gözü yağı,

Yatıb oyanmaz oyanmaz.

Qem hicranı yene mene,

Satıb oyanmaz oyanmaz.

 

Alım yarın qadasmdan,

Belke içem badasından,

Şirin sohbet ve'desinden,

Ötüb oyanmaz oyanmaz.

 

Sırmayı düzüb sazına,

Bülbül gelir avazına,

Yusif kimi murazına,

Çatıb oyanmaz oyanmaz.

 

Götürdüm hicran daşımı,

Qovğaya saldım başımı,

Nazlı yar, qeflet quşunu,

Tutub oyanmaz oyanmaz.

 

Necef kesmez hevesini,

Terlan gezer yuvasını,

Aq üzünden cumasını,

Atıb oyanmaz oyanmaz.

 

EYLE

Boylana boylana geden maralım,

Qayıt  seyyadına bir nezer eyle.

Ne müddetdir intizarın çekirem,

Bu sınıq könlümü mürqazar eyle.

 

Mailem camala, müştaqam boya,

Seni görcek serim düşdü sövdaya,

Aşığam, eline gelmişem toya,

Buyur meclisime xoş güzar eyle.

 

Men oxuyum, sen fikir ver sözüme,

Şirin kelamıma, xoş avazıma,

Şur sal meclisime, oyna sazıma,

Sübhecen meclisi lalezar eyle.

 

Divane eyledin nece cavanı,

Gözeller serrafı, Necef’i tanı,

Ox atdın sinemin töküldü qanı,

Nahaq gan etmekden bir hezer eyle.

 

BİR ZAMAN

Esli haram olsa varın dövletin,

Artıb servet olmaz, iter bir zaman,

Olarsa heyatda vefalı dostun,

Qaldırıb qolundan tutar bir zaman.

 

Alova düşsen de dostu unutma,

Her nadan sözüyle ilqarı atma,

Şeytana bac verib zahmhq etme,

Müşgülün, metlebin biter bir zaman.

 

Bulunma şer işde, bulunma qalda,

Tamahın olmasın şöhretde, pulda,

Xüdpesend olmasan, qalmazsan darda,

Tereqqin halını öter bir zaman.

 

Necef, mehebbeti çoxdur insanın,

Süfrede nan yeyib, çörek basansın,

Esli zinakarın, yollar kesesin,

Çardağı üstüne yatar bir zaman.

 



ZÜLFÜN

Gözel sende bir nişana görümşem,

Qudretden götürüb qaranı zülfün.

Men özüm ki, eşqin divanesiyem,

İmandan çıxardır göreni zülfün.

 

Gördüm cemalim, geldim hevese,

Ucundan abdalam elimde esa,

İncil'i, İsa'dır, Tevrat'e Musa,

Ezberden öyrenib Qur'anı zülfün.

 

Ne durmusan sen Necef in qesdine,

Bi-huş olsa, kim yapışar destine,

Herden herden men feqirin üstüne,

Havadan yağdırır boranı zülfün. 

YAR GELMİR

Dost bağında güller açdı,

Qonçe xar oldu, yar gelmir.

Geldi nece fesil geçdi,

Dağlar qar oldu, yar gelmir.

 

Mindim bedoy, yordum köhlen,

Sonam sen sürbeden tehlen,

Sinemden yol salıb qeflen,

Toz qubar oldu, yar gelmir.

 

Şahlar şahı yetiş dada,

Destinden içmişem bada,

Necef yardan düşüp cida

Günüm zar oldu, yar gelmir.