Bağban Mehemmed (Şerikan, 1835 - Şerikan, 1914)


19. yüz yıl âşıklarından olduğu tahmin edilmektedir. Hayatı hakkında kesin bilgimiz yoktur. Ancak bazı rivayetlere göre o, 1835 yılında Cebrayıl kazasının Şerikan köyünde doğmuştur. 1914 yılında vefat ettiği söylenmektedir.

 

Çobanlık yapan Mehemmed, sade koşmaları ile tanınır. Sevgilisinin çeşitli yönleriyle anlatıldığı koşmalarında Mehemmed, daima dertlidir, kederlidir. Çünkü sevgilisine bir türlü kavuşamamıştır.


NEDİ

Bir cavanm sevgi olsa serinde,

Onun üçün sohbet nedi, dem nedi?

Öldürer özünü, yarın yolunda,

Xana nedi, dövlet nedi, cem nedi?

 

Sen qemde dünyaya gelen olmasın,

Xencerle bağrını delen olmasın,

Süzürsen çeşmini bilen olmasın,

Ağlamısan, kipriyinde nem nedi?

 

Damşasan, mazaqlaşıb gülesen,

Birbirinin ürek derdin bileşen,

Birce gece sefa sürüb ölesen,

Heç kim demez, bele ömrü kem nedi?

 

Bağban insaf midi, yarın naz sata,

Yalqız qalıp, tenha gezib, tek yata,

Bir yarı ki, könül göre, göz tuta,

Lampa nedi, fanus nedi, şam nedi?

OYNASIN

Başına döndüyüm yığılan canlar,

Minnet edin qedd-i çinar oynasın.

Düşüm ayağına, dönüm başına,

Beli nazik, gümüş kemer oynasın.

 

O deste dilberim sözden küsmesin,

Rehmin, şefahetin bizden kesmesin,

Özgeler köşküne qedern basmasın,

Qelem qaşh, gözü xumar oynasın.

 

Aşiq minnet çeker yarın eşqine,

Pervaneler yanar narın eşqine,

Bağban deyer bir nigann eşqine,

Ne olar ki, o bextever oynasın.