Göyçeli Şair Mehemmed (Göyçe, 1870-1935)


20. yüzyıl şairlerindendir. 1870 yılında Göyçe bölgesinin Ağkilise köyünde doğmuş; 1935 yılında (bazı kaynaklara göre 1937) vefat etmiştir. Meşhur âşıklardan Elesger'in kardeşidir. Ömrünün büyük bir bölümü çobanlıkla geçirmiştir. Böyle olmasına rağmen şiirleri oldukça başarılıdır ve kendisinden sonraki âşıklar üzerinde tesir bırakmıştır. O, şiir yazmaya çocuk denecek yaşlarda başlamıştır. Mehemmed halk şiirinin bütün şekillerinde yazmıştır.

 

Ancak bu türlerin içerisinde koşmalarının ayrı bir yeri vardır.

 

Şairin hayatı etrafında Mehemmed-Gürcü Gizi veya Mehemmed-Selvi Huraman adları altında bir de halk hikâyesi teşekkül etmiştir.


SALDIN

Qulun ollam vefalı yar,

Meni gözden neden saldın.

Derde derman bilmez idin,

Meni gözden neden saldın.

 

Bağında gül beyaz olmaz,

Olsa da yar rengi solmaz,

Hercaymm andı olmaz,

Meni gözden neden saldın.

 

Ağ üzündc xaldan ötrü,

Lebindeki baldan ötrü,

Şirin, şeker dilden ötrü,

Meni gözden neden saldın?

 

Mehemmed der, derdim çoxdu,

Sineme vurduğun oxdu,

Senden qeyri yarım yoxdu,

Meni gözden neden saldın.

DEYER SANA

Ay qeddi alişan, qoynu gülüşan,

Görenler açılmış yaz deyer sana,

Cemdi gözelliyin nişan be nişan,

Şairler te'rifi az deyer sana.

 

Bilmirem ki seni, kime talıbsan,

Gözelliyin aydan, günden alıbsan,

Cemi aşıqları eşqe salıbsan,

Götürüb eline saz deyer sana.

 

Birce söyle görüm hansı ellisen,

Mina gerdenlisen, ince bellisen,

Tovuz bezeklisen, durna tellisen,

Mehemmed de quba qaz deyer sana.

 

AĞLASIN

Çeşmim yaşı axdı, döndü sellere,

Yoxdu bu derdimi qanan ağlasın.

Sığışmır ki, derdim deyeni dillere,

Yoxdu bu derdimi bilen ağlasın.

 

Yer be yerden sizıldar menim yaram,

Bu derdime yoxdu mümkünüm, çaram,

Geden yoxdu şaha kağız göndereni,

Menim bu derdime anam ağlasın.

 

Mehemmed kimin var gele dayağa,

Qanımı boyadım elvan boyağa,

Canım boyanıbdı başdan ayağa,

Kimsenem yoxumdu tamam ağlasın.

 

SENEM SENEM

Sübh ü şam derdinden yahu çekirem,

Deyirem ölünce, ay Senem, Senem.

Gözlerimden, qanlı yaşlar tökürem,

Kirpiyi ox, qaşi yay Senem, Senem.

 

Bağban olsam gel bağçaya, bar apar,

Gezek, seyr eyleyek bağı barabar,

Yer üzünde yoxdu sana beraber,

Erşde meleklere tay, Senem, Senem.

 

Buxağın billurdu, yanağın lala,

Vesfin tezeliknen düşüb mahala,

Mehemmed'i dönderibsen abdala,

Eyleyibsen ömrün zay, Senem, Senem.