Meşedi İskender (Şamhor, 1874 -1943)


Gazalı, Tovus, Şamhor ve Şemseddin taraflarında tanınmış halk şairlerinden birisidir. Meşedi İskender Tağızade olarak da bilinir. 1874 yılında Şamhor'un Cırdahan köyünde doğmuştur. 1905 yılında şiir yazmaya başlamıştır. Âşık şiirinin geraylı, koşma, tecnis ve muhammes şekillerinde şiirler yazmıştır. Elimizdeki şiirler onun kendi el yazmasından alınmıştır. Meşedi İskender 1943 yılında vefat etmiştir.



 

NEYLER

Sinen üste bostan eken,

Dahibehrü barı neyler?

Bele bağa bağban olan,

Başqa ixtiyarı neyler?

 

Köksün üstü bağlı boxça,

Kimse bilmez onu aça,

Bele çiçek açan baxça,

Dahi heyva, narı neyler?

 

Uzun boylu, ey növreste

Zülfün olmuş deste deste,

Leblerini emen xeste,

Dağlardaki qarı neyler?

 

Könlüm evin etdin talan,

Ey işvesi canlar alan,

Senin kimi yarı olan,

Dövlet ile varı neyler?

 

YERİDİ

Ala gözlüm, senden ayrı düşeli,

Hicranın ateşi cana yeridi,

Müjganın oxlan deydi sineme,

Keçdi üreyimden qana yeridi.

 

Siyah saçın dal gerden hörübdü,

Çığa telin ağ üzüne seribdi,

Kehlik kimi ovçusunu görübdü,

Uz tutubnan bi yabana yeridi.

 

İskender'em gezim el kenarında,

Sona mekanında, gül kenarında,

Laçın oylağında, Kür kenarında,

Terlan könlüm o mekana yeridi.

ÇEŞME

Başında gözeller deste be deste,

Eceb baxtavarsan Göyalı çeşme.

Suyundan şefayab olur xesteler,

Bulaqlı yarpaqlı, sayalı çeşme.

 

Qarşmda durmuşdu ali divanlar,

Zevvarın olmuşdu nece min canlar,

Gözeller, göyçekler, hem de cavanlar,

Cümlesi elmli, ziyalı çeşme.

 

Etrafını sarmış böyük ovalar,

Ruhi tezeleyir gözel havalar,

Üstünde sürülen zövq ü sefalar,

Çaşdırır fikiri xeyalı çeşme.

 

Qaynayır, hem coşur ab-i selsebil,

Neğmeler oxuyur şeyda-yi bülbül,

Etrafındı çiçek, elvan qızıl gül,

Suyun senin dadlı, şefalı çeşme.

 

Merizem zehmiden amana geldim,

Xesteyem üstü ve dermana geldim,

Seni gördüm din ü imana geldim,

Etrafında yalçın qayalı çeşme.

 

Behişti menzereli, Firdövs ü ela,

Te'rifi Yusif in gelmez xeyala,

Can verim üstünde qoy lamahala,

Mezarım qoy olsun buralı çeşme.

 

Bülbüllerin nalc çeker demadem,

Elif dala döndü qamet oldu xem,

Eceb bu görünüş, bes^ bu ne alem,

İskender'em derdli, yaralı, çeşme.

GETDİ

Gecenin nisfinde bir ahu gözlü,

Geldi seyrangahı gezdi de getdi.

Axtarıb ovçusun tapabümedi,

Hesretle etrafı süzdü de getdi.

 

Çekmişdi qelem qaş teller üstüne,

Sübh şebnemi düşüb güller üstüne,

Sona tek sallandı göller üstüne,

Çabcandı bir qeder üzdü de getdi.

 

Kamanı destimde tutabilmedim,

İstedim ki, atam, atabilmedim,

Namusu, nefsimi satabilmedim,

Sanasan bağrımı ezdi de getdi.

 

Götürmüşdü erğabam eline,

Altun kemer bağlamışdı beline,

Leyli tek gelmişdi ve'de yerine,

Bulmadı Mecnun'u küsdü de getdi.

 

Bir tavus cilveli, o tuti dilli,

Bir mina gerdenli, o ince belli,

İskender'di adım, o Şekmir elli,

Şe'ninize qezel yazdı o getdi.