Xeste Beyrameli (Göyce, 1898 - 1952)


1898 yılında Gökçe bölgesinin Basarkeçer kasabası, Nerimanlı köyünde doğmuştur. 1952 yılında vefat etmiştir.

 

Onun bir geraylısındaki "Göyçe'dir manalım menim" mısraına bakacak olursak, Göyçe âşıkları arasında yer aldığını söyleyebiliriz.

 

Halk şiirinin geraylı, goşma, divani ve mühemmes gibi türlerinde oldukça başarılıdır. Kelimeleri ustalıkla kullanmış, edebî sanatlardan yararlanmıştır.

 

Bayrameli'nin kendisinden sonraki âşıklar üzerinde tesiri olmuştur.



MEN

Tükenmez, sözüm sohbetim,

Bir aşiq sövdalıyam men.

Hemi bir kamil ovçuyam,

Hem özüm yaralıyam men.

 

Her yandan kesilse çaram,

Namerde ağız açmaram,

Bi-namusla olmaz, aram,

Merd igidin quluyam men.

 

Terefdaram xalqa, ele,

Doğru söze, düz emele,

Her işini vicdan ile,

Tutan Bayrameli'yem men.

BELE YAR

Hilal qaşa el çekibdir melekler,

Müştaq oldum bele nazik bele, yar!

Celladımsan al destine xenceri,

Qara bağrım bele doğra, bele yar.

 

Serrafıyam, nezer qıllam men zere,

Bir maraldır, ter sinesi menzere,

Sevgilimin benzeri var menzere,

Derde girse can almaz mı bele yar?

 

Şeker ezib hem dodağa, dile sen,

Xoş arzular, xoş niyetler dile sen,

Men zelili saldın dilden dile sen,

Bayrameli xeste düşüb bele, yar! 

MENİM

Ay arifler, çox uzundur,

Bilin, qil ü qalım menim.

Doğru söze adetkaram,

Yalan bilmez dilim menim.

 

Bir qevvasam, yerim deniz,

Bir aşiqem ehdine düz,

Bir şairem gece, gündüz,

Qerarsızdır halım menim.

 

Bir poladdır, üzü dönmez,

Bir alovdur, keçib sönmez,

Bir terlandır, göyden enmez,

Ömrümde xeyalım menim.

 

Qelbim gemi, köksüm

Durub sakit olmaz bir an,

Hökmünü deyişib zaman,

Heqiqetdir yolum menim.

 

Sevib, seçdim bir gözeli,

Al yanağı, şirin dili,

Adı Xeste Bayrameli,

Göyçedir manalım menim.

 

SAÇLARIM

Bî-vefasan saldın meni töhmete,

Niye çal göründün yara, saçlarım?

Cavanlar içinde düşende behsim,

Yene sen gelerdin qara, saçlarım.

 

Be'zen vaxtı çatıb yetişen kimi,

Bağçaların barı ötüşen kimi,

Ve'desiz dağlara qar düşen kimi,

Niye tez ağardın, qara saçlarım.

 

İnsan metin olsun dar günde gerek,

Kökden esil olan itirmez çörek,

Azad dileklere bağlı bir ürek,

Baş eymez servete, vara, saçlarım.

 

Men de bir insanam öz aleminde,

Heddini aşırsa be'zen qemim de...

Dönerem ummana odlu demimde

Çox da düşme intizara saçlarım.

 

Xeste Bayrameli cavandır hele,

Qeza qehri qeddim eyibdi bele,

Öz derdimi, yaşım yetse yüz ile,

Söylemerem aşikara saçlarım. 

YATIR

A dostlar, yaralı köksümde menim,

Nece şirin şirin arzular yatır.

Dostluğun qedrini bilen dostlara,

Tükenmez mehebbet, e'tibar yatır.

 

Ömrü yox qarah, ağlı dillerin,

Mensebe, şöhrete bağlı dillerin,

Öyrendim sirrini yağlı dillerin,

Orda nece eqreb, nece mar yatır.

 

Derdimi bilmeyen oduma yanmaz,

Bu qeme, möhnete sinem dayanmaz,

Xeste Bayrameli, baxtm oyanmaz,

Çağırma xelveti, aşikar yatır.