Zeynep (Kolan, 1860 - Kolan, 1942)


19. yüzyıl kadın şairlerindendir. Tahminen 1860-62 yılında Şirvan bölgesinin Kolan vilayetinin Goran köyünde doğmuştur. Zeynep'in üç oğlu bir de kızı dünyaya gelmiştir. 1942 yılında 80-85 yaşlarında iken vefat etmiştir.

 

Zeynep'in babası da şairdir. Onu âşıklığında babasının büyük etkisi olmuştur. Zeynep, çobanları "İsmayıl'ı sevmişse de ailesi, onunla bu evliliğe karşı çıkmıştır.

 

Şiirlerinde veba salgını, haksızlıklara karşı isyan etme gibi konulan da işlemiştir.

 

Halk şiirinin geraylı, koşma, mani şekillerinde başarılıdır.


 

İSMAYIL

Ne müddetdi yol gözlerem,

Ne durmusan, qoç İsmayıl.

Atam meni salıb beste,

Gel qapmı aç, İsmayil.

 

Dağlar başı duman olar,

Elif qeddim kaman olar,

Menim halım yaman olar,

Tez ağalar saç İsmayıl.

 

Gel eşit Zeynep sözünü,

Yoldan yığ yârın gözünü,

Çox da incitme özünü,

Götür meni qaç, İsmayıl.

SENİN

Dünya, sene gelen olmaz,

Çabcalanar umman dolmaz,

Derd azarı qanan olmaz,

Ah u zardı sözün senin.

 

Pis ehvalda sorma meni,

Bu mekanda arama meni,

Yaman çağa salma meni,

Qan ağlayar gözün senin.

 

Zeynep köçer, özü qalmaz,

Nitgi batar, sözü qalmaz,

Torpaq üste izi qalmaz,

Ne dönükmüş üzün senin.